W kwietniu odbyłam niezwykłą podróż. Podróż przez Saharę, w towarzystwie 8 niezwykłych kobiet. Jeszcze w samolocie miałam myśl, że żeby dostać się na pustynię muszę przelecieć nad bezmiarem wody, potem już tylko woda do picia, którą będą niosły wielbłądy. Dwa jeepy wywiozły nas 200 km od miejscowości Douz, czyli Wrót Pustyni, tam gdzie droga się urywa i drogą staje się cała pustynia. Jeszcze tylko ostatnia kawa w pustynnej kawiarni z trzciny i piasku i już tylko bezmiar wydm, piasek koloru brzoskwini, i zaskoczenie, że piasek jest jedwabistym pyłem i zupełnie nie przypomina naszego piasku znad Bałtyku. W bezkresie wydm, nasz kierowca gubi się i przez dwie godziny szuka obozowiska, wielbłądów i przewodników, ich namiotu, czyli kilku patyków pokrytych derką. Przy ogniu i osmolonym garnku czeka na nas sześciu mężczyzn, ludzi pustyni. Będziemy ze sobą przez 6 dni, w tym 5 nocy z dala od innych ludzi. Tylko my i nasi przewodnicy, wielbłądy i Wielka Sahara.

Wielbłądów nie widać, gdzieś się pasą za wydmami. Piasek dostaje się wszędzie, wieje wydawałoby się lekki wiaterek, a piasek mam już w oczach, ustach, uszach, włosach mimo, że zasłaniam się misternie upiętym sheshem, czyli najbardziej przydatnym tu nakryciem głowy, turbanem. Powitalna kolacja. Dostajemy plastikowe talerze, kubki i łyżki. Będziemy je używać do końca naszej podróży myjąc piaskiem. Obsługują nas mężczyźni. Każdy z nich ma powierzone sobie zadanie. Imiona są trudne do zapamiętania zarówno dla nas jak i dla nich. Po kolacji, składającej się z zupy i upieczonego w piasku chleba następuje ceremonia nadania imion. Jest w tym coś sakralnego. W całej naszej chrześcijańskiej tradycji z okazji ważnych uroczystości nadawane są nowe imiona. Czuję jak ta uroczysta kolacja staje się dla nas wydarzeniem, początkiem czegoś ważnego. Kolacja, a właściwie uroczystość nadania imion, którymi będziemy posługiwać się przez ten niezwykły czas trwa do późna. Przy tlącym się ogniu Mirek, tak przez nas nazwany, wygrywa rytm na tamburynie, a reszta śpiewa pieśni pustynne. Siedzę zasłuchana w monotonną melodię, powtarzające się frazy jak mantry. Nie rozumiem słów, a melodia wlewa w moje serce coś radosnego, pierwotnego, związanego z tym co tu niezmienne, z Matką Ziemią, Słońcem - Panem tej Ziemi, Księżycem Gwiazdami, piaskiem i radosnym uśmiechem naszych towarzyszy. Ich uśmiech, jasny i bezinteresowny daje mi poczucie bezpieczeństwa i bliskości mimo, że znamy się zaledwie 3 godziny.

Każda z nas jeszcze w przeddzień miała swoje sprawy, często trudne. Teraz siedzimy przy ognisku z radością w sercu i powtarzamy refren pieśni, mamy nowe imiona; Aisha, Leila, Jasmina, Nura, Werde, Mażda, Rim, Miriam i Hanan. Później dowiemy się, że jesteśmy wyjątkową grupą, że taka atmosfera zdarza się dopiero przy ostatniej kolacji. Po kolacji czeka nas jeszcze ta pierwsza noc pod gołym rozgwieżdżonym niebem. Bierzemy materace i z plecakami rozchodzimy się szukać miejsca na spanie. Tego momentu bałam się najbardziej. W wyobraźni mam węże, skorpiony ... O oglądaniu gwiaździstego nieba nie ma mowy. Piasek sypie się wszędzie. Owijam shesh dookoła głowy i twarzy. Po godzinie udaje mi się zasnąć. Budzę się przed wschodem słońca około 6.30. O 7.00 rano dzwoni mój budzik w telefonie, mimo, że telefon jest wyłączony, i bez zasięgu, trochę to brzmi surrealistycznie. Wokół materaców, wszędzie znajduję dziwne ślady, jakby ktoś jeździł lekkim rowerem. Płytko rzeźbione linie tworzą sieć przeplatających się linii. Jedne szerokie na trzy cm inne węższe na 1 cm. Robiło się ciekawie. Później okazuje się, że to żuczki rzeźbią nocne drogi na piasku. Poranna toaleta bez wody i czekające na nas śniadanie - chleb pieczony w piasku, dżem figowy w puszce, herbata z miętą i słodka jak ulepek lub do wyboru kawa smakująca wybornie. Każda z nas dostaje "swojego" wielbłąda. Pomagamy przy jego objuczaniu, a potem jeszcze dwa razy dziennie będziemy pomagać go objuczać i rozjuczać. Wielbłądów jest piętnaście. Każdy przewodnik ma trzy wielbłądy, połączone sznurkiem jeden za drugim. W karawanie są takie wielbłądy, które niosą duże ciężary, jak prowiant dla 15 osób na 6 dni, wodę, nasze plecaki, w których, jak się potem okazuje 2/3 to rzeczy niepotrzebne, namiot, garnki itp. i młode wielbłądy, które niosą lżejszy ładunek i dopiero przyuczają się do chodzenia w karawanie. Ruszamy. Najpierw pieszo. Ja wytrzymuję do pierwszego postoju. Droga prowadzi przez wydmy, w górę 2, 3 metry i w dół, w gorę i w dół, wspinamy się. Wydmy tworzą jakby łagodne pasa górskie, za którymi rozciągają się doliny, często zaskakująco zielone. Rosną tu na piachu krzewy, trzeciego dnia zaskoczy nas dolina pełna rumianków. Wtedy każda z nas od naszego przewodnika otrzyma pęk rumianków.

Pierwszy postój. W słońcu 35 st. C, grzeje mocno i nie ma się gdzie schować. Okazuje się, że z koca misternie ułożonego na krzaczku można zrobić pół metra cienia. Mimo zmęczenia czuję jak radość we mnie pulsuje, jak ogarnia mnie wdzięczność, oddaję się celebrowaniu każdej chwili, jestem "tu i teraz". Nie ma innych bodźców. Jest pustynia, piasek, wielbłądy, moje towarzyszki podróży i nasi uśmiechnięci przewodnicy. Obiad ugotowany przez Alego i pozostałych przewodników w dużym aluminiowym garnku - makaron z warzywami, sosem z przyprawami smakuje jak najwykwintniejsze danie w najlepszej, acz pustynnej restauracji. Po obiedzie, w tym samym garnku, w którym gotował się makaron teraz gotuje się kawa. Okazuje się, że piasek myje garnki do czysta, lepiej niż płyn do mycia naczyń. W piasku myjemy swoje talerze, kubki i łyżki. Zostałam zaproszona na tę wyprawę, aby poprowadzić "duchowo" grupę kobiet, tak jak prowadzę od dawna mój Krąg Kobiet. Pierwszego dnia na pustyni prowadzę króciutką medytację przywitania i zjednania sobie ducha pustyni, wszystkich mieszkających tam dewów, prosimy o pozwolenie wkroczenia w ich świat, o przychylność i pomoc w trudach wyprawy. Następnie witamy się ze sobą patrząc sobie głęboko w oczy i już wiem, że to wystarczy, że to co się dzieje wokół nas jest magiczne i Sahara sama nas poprowadzi.

Teraz w południe patrzę na moje towarzyszki podróży i wiem, że moja rola tu się kończy. Mamy po prostu być ze sobą. W następne dni w czasie południowej sjesty proponuję tematy do rozmowy: o naszej kobiecości, historii naszych imion, swoich zdolnościach, talentach, o pierwszej miesiączce. Siedzimy w kręgu w namiocie, który ma nas chronić od bardzo gorących promieni słońca, tak jak to dawniej czyniły kobiety na pustyni, zwierzamy się, często dzielimy czymś bardzo osobistym, stajemy się sobie bliższe i uczymy się jedna od drugiej. Reszta dzieje się sama. Czujemy się coraz szczęśliwsze i coraz bardziej bliskie sobie. Po sjeście postanawiam dalszą podróż odbyć na wielbłądzie. Pierwsza wsiadam na wielbłąda, co okazuje się nie takie proste. Wielbłąd jest objuczony materacami, kocami, bańkami. To wszystko jest przewiązane misternie sznurkiem. Wsiadam. Z przodu łapię się jedną ręką sznurka, a z tyłu czego się da, koca, sznurka, materaca. Wielbłąd wstaje najpierw na tylne nogi, więc lecę do przodu, potem na przedni nogi i lecę do tyłu. Kiedy wielbłąd wspina się na wydmę, a potem raptownie schodzi, czasem zbiega, w dół uczę się łapać równowagę. Nasz przewodnik Ali znajduje drogę, kręcąc jak na serpentynie raz w prawo, raz w lewo, raz do góry, raz w dół. Już po 15 minutach rozluźniam się i znajduję przyjemność i to jaką przyjemność!! Ja, wielbłąd, wydmy 5 - 7 metrowe. Czasami, kiedy mój wielbłąd kroczy krawędzią wydmy jestem ok., 10 metrów nad przepaścią. Na mojej twarzy maluje się zachwyt, w sercu radość i te uczucia będą mi towarzyszyć już do końca podróży. Mam wrażenie, że mój wielbłąd tańczy, a ja razem z nim. I tak płyniemy przez piaski Sahary. Teraz wiem, dlaczego na wielbłądy mówi się statki pustyni. Ekwilibrystyka na grzbiecie wielbłąda tuż za jego garbem jest niezwykła. Druga noc już spokojniejsza. Czuję się o dziwo bezpiecznie. Z Olą odchodzimy z naszymi materacami trochę dalej za wydmy. Tylko raz się budzę, wstaję i w świetle księżyca chce mi się tańczyć, mam ochotę wyrażać pierwotną radość, której zaczynam doświadczać.

Rano znów wstajemy ze wschodem słońca. Plecak, materac, śpiwór są zupełnie mokre. To poranna rosa. Przed nami pasmo wysokich wydm. Wydaje się nie do przebycia, a jednak nasz przewodnik Ali znajduje dla nas w miarę łagodną drogę. Płynę na wielbłądzie. Przede mną i za mną wije się karawana. Większość kobiet idzie pieszo. Są zmęczone, ale szczęśliwe. Mój przewodnik, czyli właściciel wielbłąda, na którym jadę Wolid Ammar nazwany przez nas Janem ma posturę chłopca. Ma ciemne, wielkie, piękne oczy i nosi duży fioletowy turban tak jak ja. Zna angielski, uczy się z kaset, kiedy w lecie nie prowadzi karawan z turystami. Mówi po angielsku płynnie i wydaje się dobrym akcentem. Wieczorami przy ognisku to on mówi mocnym głosem, a reszta mężczyzn go słucha. Lubię wsłuchiwać się w melodię gardłowych głosek. Jan lubi też żartować i recytować poezję staroarabską. Zasłuchana czuję się jakby czas się cofnął. Czuję się jak w czasach biblijnych. Odwzajemniamy się naszymi piosenkami. Okazuje się, że znamy Szła dzieweczka, Sokoły. . i to po jednej zwrotce. Nasi towarzysze proszą o przetłumaczenie o czym śpiewamy... Kiedy wyczerpuje się nasz repertuar jednozwrotkowych piosenek śpiewamy kolędy. Przybieżeli do Betlejem ma tu szczególny wymiar.

Wiatr wieje coraz mocniej. Mamy nadzieję, że rozstawią dla nas namiot. Okazuje się, że to co dla nas jest już piaskową burzą to tu na pustyni zwyczajnym wietrzykiem. Idziemy z Olą za wydmy i z koca staramy się zrobić zaporę dla wiatru. Częściowo się nam udaje. Jest zimno. Niebo zachmurzone, gwiazd nie widać. Rano jesteśmy prawie zasypane. Znów do przejścia mamy pasma wydm i doliny. Kolację gotujemy już razem. Pomagamy. Czujemy wspólnotę, integrację jesteśmy otwarte na branie i dawanie. Myślimy o kontynuowaniu naszej znajomości i kobiecej przyjaźni w Polsce. Czujemy wielką bliskość ze wszystkimi. Nasza grupa to wieża Babel. Porozumiewamy się po angielsku, francusku, włosku, niemiecku, polsku i arabsku. Wieczorem tańce przy tamburynie, pieśni pustynne, powtarzamy mantry refrenu.

I znowu z Olą idziemy spać za wydmy. Powietrze zastygło, jest ciepło i cicho, jakoś dziwnie cicho, wiatr przestał wiać. W tej ciszy czai się coś groźnego. Kiedy gramolę się i układam w moim śpiworze spostrzegam nagle błysk jakby ktoś robił zdjęcia z fleszem. Rozglądam się. Na horyzoncie wokół widzę co jakiś czas błyski. Myślę to niemożliwe. Burza wszędzie, ale nie tu na Saharze. Zasypiam, po 2 godzinach budzą mnie błyski coraz częstsze. Myślę nie mam gdzie się schować, więc mogę tylko zasnąć. I znowu budzę mnie krople deszczu, błyski i już słyszalne grzmoty. Razem z Olą przenosimy się bliżej obozu. Nasi przewodnicy rozbijają już dla nas namiot, który miał nam służyć tylko , jako ochrona przed piekącym słońcem. Pada coraz bardziej. Z mokrymi materacami, śpiworami, plecakami ładujemy się do namiotu. Jest ciasno. Któraś stwierdza: na reszcie śpimy wszystkie razem. Myślę burza przejdzie szybko, deszcz na pustyni nie może padać długo. Zresztą jest to już pora sucha i nasi przewodnicy są równie zaskoczeni burzą jak my.

Wiatr i deszcz będzie padać już do końca naszego pobytu na Saharze. Wszystko mam mokre, siedzę na mokrym wielbłądzie. Ognisko nie chce się palić na deszczu, nic nie schnie, a nam humor dopisuje. Mężczyźni, jak chłopcy rzucają kulkami z mokrego piachu jak śnieżkami. Grają w klasy. Zapamiętam na zawsze widok, kiedy spod kawałka folii zakrywającego przed deszczem nasze bagaże, wygrzebuje się przemoczony Mirek, przeciąga się i zaczyna tańczyć i śpiewać z uśmiechem witając dzień! Pomyślałam o zestresowanych urzędnikach spieszących do pracy na całym świecie, którzy właśnie witają nowy dzień.

Kiedy szóstego dnia piechotą pokonujemy ostatnie pasmo wydm cieszę się pustynią, piaskiem, który po deszczu ma kolor czerwony, odzywa się we mnie mała dziewczynka, podbiegam, żeby robić zdjęcia. Jestem dokładnie tu i teraz kiedy nagle na horyzoncie pojawiają się po nas jeepy. Jestem zła, że już koniec. Jestem zła, że nie pozwalają nam dojść do oazy widocznej w oddali. W ciągu tych 6 dni wszystko działo się "shwaya, szwaya" czyli bez pośpiechu, po woli. Byliśmy na właściwym miejscu i zajmowaliśmy się tym co w danej chwili było ważne. Kiedy się żegnaliśmy, śpiewając, tańcząc i ciesząc się sobą, zniecierpliwieni kierowcy pospieszali nas i przywoływali do naszego "rzeczywistego" świata.

Jeszcze tego samego dnia docieramy do Monastyru. Cóż za niespodzianka czeka na nas. Kiedy owiane pustynnym wiatrem, z włosami uczesanymi piaskiem w pustynne dredy wysiadamy przed czterogwiazdkowym hotelem, wita nas dwóch młodych mężczyzn, jeden we fraku i meloniku, a drugi w nieskazitelnie kremowym garniturze, różowym krawacie i różowych butach. Pokładamy się ze śmiechu, z sytuacji, zderzenia poranka na pustyni i wieczoru w zatłoczonym turystami hotelu. Wiem, że wróciłyśmy do teraźniejszości.

Pustynia pozostała we mnie. Przebyłam ją płynąc na wielbłądzie w zachwycie. Zachwycie bogactwem pustyni, bogactwem koloru, od brzoskwini po ceglastą czerwień, bogactwem zmieniającego się wciąż krajobrazu, roślinności i piaszczystych wydm. Jestem w stanie wdzięczności za niewyobrażalnie piękną Saharę, za niezwykłe kobiety, za ludzi pustyni, którzy pokazali mi czym naprawdę jest wolność, radość, życzliwość, otwartość serca, bezpieczeństwo bycia razem i osobno i szacunek dla naszej inności. Nie trzeba znać języka by zrozumieć drugiego człowieka. Wystarczy popatrzeć głęboko w oczy, drugiemu człowiekowi, otworzyć serce i pomyśleć: jestem tu dla siebie, jestem tu dla ciebie. Pustynia jest wszędzie wokół nas i czeka na swoje odkrycie. Każdy z nas może ją kreować wokół siebie, życzliwością i szacunkiem do drugiego człowieka.

Alicja
(więcej zdjęć w galerii)

p.s. podróż odbyłam dzięki zaproszeniu przez biuro turystyczne Aslema Tours.
Więcej na stronie www.aslematours.pl.